Plastyka powiek górnych

Na czym polega zabieg?

Plastyka powiek górnych (blefaroplastyka górna) polega na usunięciu nadmiaru skóry górnej powieki, a w razie potrzeby także wąskiego pasma mięśnia okrężnego oka i niewielkiej ilości uwypuklonej tkanki tłuszczowej, najczęściej w przyśrodkowej części powieki. Cięcie prowadzi się w naturalnym fałdzie powieki, dlatego po wygojeniu blizna jest zwykle słabo widoczna przy otwartym oku.

Zakres zabiegu ustala się indywidualnie. U jednej osoby wystarczy usunięcie kilku milimetrów skóry, u innej konieczne jest także wymodelowanie tkanki tłuszczowej. Celem nie jest „otwarcie” oka za wszelką cenę, tylko przywrócenie naturalnego kształtu powieki, pasującego do twarzy.

Wskazania

• nadmiar skóry, który tworzy fałd nad okiem lub opiera się na rzęsach,
• trudność w wykonaniu makijażu, „odbijanie się” tuszu na skórze powieki,
• uczucie ciężkości powiek, zmęczenie oczu pod koniec dnia,
• nawykowe unoszenie brwi, aby lepiej widzieć, i bóle czoła z tym związane,
• ograniczenie górnej części pola widzenia przez opadającą skórę.

Estetyka czy wskazanie medyczne?

Jeśli nadmiar skóry jest na tyle duży, że zasłania pole widzenia, mówimy o wskazaniu funkcjonalnym. W takiej sytuacji lekarz może zlecić badanie pola widzenia, które obiektywnie pokazuje, jak bardzo powieka ogranicza widzenie. Przy wskazaniach czysto estetycznych zabieg ma przede wszystkim odświeżyć wygląd.

Ważne: opadająca skóra to nie to samo co opadający brzeg powieki. Gdy brzeg powieki zasłania źrenicę, przyczyną jest zwykle ptoza – osłabienie mięśnia unoszącego powiekę. Samo usunięcie skóry jej nie skoryguje. Z kolei nisko położone brwi „dociskają” skórę do powieki – wtedy lepszym rozwiązaniem bywa lifting brwi lub połączenie obu zabiegów. Rozróżnienie tych problemów to jedno z najważniejszych zadań konsultacji.

Kwalifikacja i przygotowanie

Na konsultacji lekarz ocenia ilość nadmiaru skóry, położenie brwi i brzegu powieki, siłę mięśnia dźwigacza, symetrię oraz stan powierzchni oka. Osoby z zespołem suchego oka wymagają szczególnej ostrożności, bo zbyt duże usunięcie skóry może nasilić objawy.

Przed zabiegiem warto:

• przygotować listę przyjmowanych leków i suplementów,
• skonsultować z lekarzem prowadzącym ewentualne odstawienie leków przeciwkrzepliwych (nigdy samodzielnie),
• ograniczyć lub rzucić palenie – nikotyna pogarsza gojenie,
• zaplanować kilka dni odpoczynku i, jeśli przyjeżdżasz z daleka, nocleg w pobliżu kliniki.

Przebieg operacji

Chirurg zaznacza linie cięcia przy otwartych i zamkniętych oczach, a następnie podaje znieczulenie miejscowe. Sama operacja trwa zwykle około godziny (do 2 godzin przy większym zakresie). Ranę zamyka się cienkim szwem śródskórnym lub pojedynczymi szwami. Po zabiegu zakłada się zimne okłady, a pacjent po krótkiej obserwacji wraca do domu.

Gojenie i blizna

• dni 1–3: obrzęk i zasinienie, uczucie napięcia; zimne okłady, spanie z wyżej ułożoną głową,
• dni 5–7: zdjęcie szwów na wizycie kontrolnej,
• ok. 2 tygodnie: większość zasinień ustępuje, można wrócić do makijażu (po zgodzie lekarza),
• 3–6 miesięcy: blizna blednieje i mięknie, powieka osiąga ostateczny kształt.

Pełny opis znajdziesz w artykule rekonwalescencja po blefaroplastyce.

Możliwe powikłania

Jak każda operacja, plastyka powiek górnych niesie ryzyko. Do najczęstszych przejściowych dolegliwości należą obrzęk, zasinienie, uczucie suchości oka i łzawienie. Rzadziej występują: krwiak, infekcja, asymetria, widoczna lub przerośnięta blizna, trudność z całkowitym domknięciem powiek w pierwszych tygodniach. Bardzo rzadko może dojść do krwawienia za gałką oczną, które wymaga pilnej interwencji. Więcej na stronie ryzyko i przeciwwskazania.

Najczęstsze pytania